Mensen beoordelen schoonheid als een reflectie op zichzelf.
Het verlangen naar perfectie is groot. De wereld van de plastische chirurgie is geëxplodeerd.
Mijn uitgangspunt zijn beelden uit glossy tijdschriften van perfecte modellen. Van daaruit dring ik de evolutie terug en kom ik uit bij de schoonheid van het tere en het kwetsbare. Schoonheid is een ordeleer. Ik speel hiermee door verhoudingen en proporties te overdrijven totdat er disharmonie, wanorde en chaos ontstaat die schoonheid uitstraalt.

 

Door Carole Witteveen docent schilderen en eindexamen docent, Artez Arnhem:

Zo op het oog zijn het klassieke portretten van vrouwen, die mijmerend voor zich uitstaren in een lege wereld, of, volkomen in zichzelf gekeerd. Als je de portretten beter bekijkt is er van alles mis of op zijn minst, iets vreemds aan de hand. Anatomisch gezien beantwoorden zij niet aan het beeld van schoonheid en perfectie. Er is zelfs sprake van een zekere misvormdheid. Halzen die te lang zijn, vreemde oren en neuzen, vaak buitenproportioneel. Toch geven zij samenhang, schoonheid weer. Je haalt je modellen uit glossy tijdschriften, foto's van vrouwen met ideale strakke lijven, die ons op arrogante, ongenaakbare wijze aanstaren. Het is de blik die Amke interesseert en tegelijkertijd hun kwetsbaarheid. Deze twee elementen vormen de ingrediënten van jouw portretten. Door deze in een ander perspectief te plaatsen, te overdrijven en vet aan te zetten, komen we aan bij de grens tussen schoonheid en lelijkheid.Ik citeer nu uit "De geschiedenis van de schoonheid" van Umberto Eco: In verschillende esthetische theorieën van de oudheid tot de middeleeuwen, wordt het lelijke gezien als het tegendeel van het schone, als een disharmonie die de regels schendt van de proportie of als een gebrek dat een wezen datgene ontneemt wat het van nature zou moeten bezitten. Maar een beginsel hebben ze allemaal gemeen: hoewel er lelijke wezens en voorwerpen bestaan, is de kunst in staat deze op mooie wijze weer te geven en de schoonheid van deze nabootsing maakt het lelijke aanvaardbaar. Daar ligt nu de kern van jouw portretten: in het isolement van de disproportie en de schoonheid.